Ons land moet zich beter wapenen tegen cyberaanvallen

Hoe groot de gevolgen zijn, mochten de Esten al in 2007 ondervinden: een Russische cyberaanval legde het land plat. Parlement, overheidsinstellingen, media en banken: drie weken lang werkte niks meer… Dat de cyberdimensie onontkoombaar is geworden in ons dagelijkse leven werd plots heel  duidelijk.

Daarom maken wij ons zorgen over het rapport van het Comité I. Nu al worden oorlogen en conflicten parallel op het internet uitgevochten… Er is dringend nood aan een degelijk beschermingsbeleid.

Waar wringt het schoentje? Het grote verloop van hoogopgeleide informatici naar de privésector, zoals het rapport stelt, is één oorzaak. Maar er is meer: terwijl onze buurlanden veel investeren om hun cybercapaciteit op punt te stellen, werken wij hier nog gefragmenteerd: elke overheidsdienst heeft wel een cybersectie, maar dat zijn allemaal eilandjes, die een snelle, gecoördineerde reactie verhinderen als we aangevallen worden.

Duitsland, bijvoorbeeld, heeft een Cyber-Abwehrzentrum opgericht: leden van de civiele bescherming en rampbestrijding werken er met vertegenwoordigers van de Duitse politie, het leger en de veiligheidsdienst dag en nacht om de veiligheidsinfrastructuur te beschermen. Ook Nederland voert nu een integraal beleid tegen cyberaanvallen en online criminaliteit. De Nederlandse defensie zal zwaar investeren in de cybercapaciteit en er komt een Nationaal Cyber Security Centrum. Andere landen, zoals Amerika, hebben een “cybergeneraal” en onderwijsinstellingen die zich toespitsen op een cyberwar. China richt netmilities van “cyberwarriors” op,die het People’s Liberation Army moeten bijstaan.

Wij mogen niet achterblijven! Defensie heeft weinig financiële middelen, maar des te meer expertise. De N-VA heeft in het parlement al vaak meer aandacht gevraagd voor de cyberdimensie in ons veiligheidsbeleid. We moeten dringend werk maken van een federale strategie, die ons toelaat om snel en gecoördineerd te reageren op een mogelijke cyberaanval. Een overkoepelend orgaan, noem het een crisiscentrum, zoals in Duitsland, lijkt ons onmisbaar. Dit centrum moet de brug slaan tussen die verschillende eilandjes die nu via een soort hotline de coördinatie op zich nemen om adequaat te reageren op de huidige dreigingen. Goed bedoeld overigens, maar niet toereikend…